ความบริสุทธิ์ที่หายไป
posted on 14 Jul 2008 18:40 by 2skiesrcolor in Writing
ด้านมืดนิด คิดรุมดัน สันดานใหญ่
กลบทับใจ สว่างใน ให้ล้าอ่อน
ซาตานจิต คิดบงการ กายาธร
ใจรุ่มร้อน สิ้นสติ ริลงมือ
.... ...........
น้อยมนุษย์ สั่งให้หยุด ดังใจหวัง
ฉุกระวัง เมื่อสิ้นสาย ใยไม่ถือ
โลภโมหะ โอบความริษ คิดแล้วฤา
สุดท้ายคือ เงาตามตัว มัวเหลิงใจ
... ...........
ในหนึ่งคน มิได้มี ตนเพียงหนึ่ง
ดีเพียงครึ่ง ที่เหลือจึง เลวเป็นใหญ่
หากเหตุผล มากพอให้ ทำข้ามใจ
เราทำได้ ยับยั้งห้าม ปรามสันดาน
.... .................
สิ่งจริงแท้ มนุษย์พ้น บริสุทธิ์
สิ่งจริงหยุด เมื่อเยาว์วัย ไกลสุสาน
เมื่อรู้โลภ รู้โลก โศกสำราญ
สิ้นขาวงาม ไปตาม กาลเวลา
.........................
ฉันเชื่อว่าทุกคนมีด้านมืดข้างใน"ทุกคน"
และความบริสุทธิ์เราอาจหายไปตั้งแต่เริ่มรู้จักความเลวร้าย ครั้งแรก
มันไม่มีทางที่ใจเราจะขาวสะอาดได้ดั่งเวลาที่เยาววัย
ทำได้แค่ "รักษาระดับความเทา" ไว้
ไม่ให้มันดำจนถูกกลบหายไปกับพื้นหลังของตัวเอง
หากเหตุผลคุ้มพอที่จะหยุดการเคลื่อนที่ของสันดาน
มันคือเหตุผลส่วนตัว
แล้วเหตุผลส่วนตัวที่ลึกลงไปอีกคือ
"อยากทำ" หรือ "ไม่อยากทำ"
edit @ 29 Nov 2009 18:26:59 by ท้ อ ง ฟ้ า ส อ ง สี
บ๊องสองจะรักษาระดับความเทาไว้
เอิ้กๆ
เขียนอีกๆ
#1 By บ๊อง 2 (125.25.189.89) on 2008-07-18 00:08