ท้ อ ง ฟ้ า ส อ ง สี

เมื่อคืนวันจันทร์ที่ผ่านมา ซ้อนรถไบซิเคิ่ล

พุ่งเข้าเสาไฟฟ้าและกำแพงอย่างจัง

ผู้ขับ (แฟน) หัวฟาดสลบเหมือด

ไอ้เราลุกไม่ได้   ดีที่มีพลเมืองขับรถผ่านมาเจอ เลยโบกให้เขาจอด

รถกระบะกันก็พาพวกเราไปส่ง รพ. ไอ้นาทีนั้นนึกไรไม่ออกหรอก

แฟนหลับเอ๋อไปเลย เราดีหน่อยยังมีสติ ห่วงแฟนก็ห่วง ห่วงรถก็ห่วง

ลืมห่วงตัวเอง ถือว่าพอกระเผลกเดินได้ ก็เดินโทรตามบุพการีซะว่อนเลย

 ซ้ำยังให้กุญแจรถให้พลเมืองดีให้เขาขับเอารถมาให้ที่ รพ.

ปรากฏว่าเขาหายไป หนึ่งคืน สองวัน ... อกอีแป้น นึกว่าพลเมืองดีหายไปพร้อมกับรถ

พอจะไปแจ้งความ กลายเป็นว่าเขาเอาไปฝากให้คุณตำรวจที่โรงพักแล้ว

พลเมืองดียังมีอยู่จริงๆนะนี่นะ........

แล้วจากที่เดินกระเผลกได้ ปรากฏว่าวันนี้เดินไม่ได้

เอ็กซเรย์ไม่พบร่องรอยกระดูกแตกหัก แต่เลือดคั่งอย่างแรง

หมดงดเดิน 1 อาทิตย์!!!! แม่เจ้า.... การเดินว่อนคือหัวใจเลยนะเนี่ย

สรุปก็ต้องหยุดเรียน 1 อาทิตย์ ตัดไหมที่เย็บตรงหัวเข่าวันที่ 31 ธันวา

พอดีแหละ countdown มันซะในห้องฉุกเฉิน

ยกเลิก...ปาร์ตี้นับถอยหลัง

ยกเลิก...ถ่ายรูปกับต้นคริสมาสต์กลางเมือง 

ยกเลิก...ช็อปปิ้งเซลล์ส่งท้ายปี

ยกเลิก...โปรแกรมลดน้ำหนักที่เพิ่งทำได้แค่2วัน

ยกเลิก...การได้ใส่รองเท้าส้นสูงคู่สวยที่เพิ่งซื้อมา 

สรุป

........

นอนอยู่บ้านเฉยๆนี่แหละ 

 .......................

อนิจจา ร่องรอยของท่อไอเสียดาดขาขวายังไม่หายดีเลย ขาซ้ายขอเอากะเขามั่งสะงั้น

สำหรับฉัน อุบัติเหตุเป็นเรื่องที่ชินชา เจอกับตัวตั้งแต่เด็กยันโต ตั้งแต่หัวยันนิ้วเท้า

แต่ตราบใดที่ ยังไม่ตาย  ...ก็ดีแล้ว... จบเรื่องนี้ไปทำบุญชุดใหญ่ซะทีก็ดี

จากวันนี้จนกว่าจะถึงวันที่ 31 อยู่บ้านทำไรดี????