(บทความ) ความบริสุทธิ์ที่หายไป
posted on 14 Jul 2008 18:40 by 2skiesrcolor
ด้านมืดนิด คิดรุมดัน สันดานใหญ่
กลบทับใจ สว่างใน ให้ล้าอ่อน
ซาตานจิต คิดบงการ กายาธร
ใจรุ่มร้อน สิ้นสติ ริลงมือ
.... ...........
น้อยมนุษย์ สั่งให้หยุด ดังใจหวัง
ฉุกระวัง เมื่อสิ้นสาย ใยไม่ถือ
โลภโมหะ โอบความริษ คิดแล้วฤา
สุดท้ายคือ เงาตามตัว มัวเหลิงใจ
... ...........
ในหนึ่งคน มิได้มี ตนเพียงหนึ่ง
ดีเพียงครึ่ง ที่เหลือจึง เลวเป็นใหญ่
หากเหตุผล มากพอให้ ทำข้ามใจ
เราทำได้ ยับยั้งห้าม ปรามสันดาน
.... .................
สิ่งจริงแท้ มนุษย์พ้น บริสุทธิ์
สิ่งจริงหยุด เมื่อเยาว์วัย ไกลสุสาน
เมื่อรู้โลภ รู้โลก โศกสำราญ
สิ้นขาวงาม ไปตาม กาลเวลา
.........................
.....ลลิตา 14 กค 51......
ฉันเชื่อว่าทุกคนมีด้านมืดข้างใน"ทุกคน"
และความบริสุทธิ์คนเราหายไปตั้งแต่เริ่มรู้จักความเลวร้าย
การได้ทำมันหนึ่งครั้ง ก็จะเป็นสองครั้ง สามครั้ง สี่ครั้ง และมากขึ้นเรื่อยๆ
ถ้าละทิ้งกิเลศตัณหาโทสะโมหะโลภะไม่ได้
ก็ทำใจยอมรับใช้ชีวิตที่ถูกสิ่งเหล่านี้โอบล้อมไว้ใช้ชีวิตที่เปื้อนสีให้กลมกลืม
และกลบเหลื่อนสันดานตัวเองฝังไว้ให้จางที่สุด อย่าให้มันเพ่นพ่าน
อย่าคิดฝันเลย มันไม่มีทางหรอกที่ใจเราจะขาวสะอาดได้ดั่งเวลาที่เยาววัย
ทำได้แค่ "รักษาระดับความเทา" ไว้
ไม่ให้มันดำจนถูกกลบหายไปกับพื้นหลังของตัวเอง
หากเหตุผลคุ้มพอที่จะหยุดการเคลื่อนที่ของสันดาน
ซึ่งเหตุผลที่ว่า ก็เอาระดับของสังคมมาวัดไม่ได้ว่ามากรึน้อย
มันคือเหตุผลส่วนตัวทั้งสิ้น ว่าควรทำ หรือไม่ควรทำ
แล้วเหตุผลส่วนตัวที่ลึกลงไปอีกคือ "อยากทำ" หรือ "ไม่อยากทำ" เท่านั้นเอง
คิดง่ายๆ คิดเล่นๆ ในหนึ่งวัน หากพระเจ้าให้มนุษย์ทุกคนพร้อมใจปล่อยตัวตนกันออกหมด
โลกนี้คงแตกได้ในไม่กี่วินาทีแน่นอน แล้วคนดีจริงที่มีอยู่ไม่กี่คน คงไม่มีที่ให้นอนตายอย่างสงบ